تبلیغات
خاطرات جنگ - مطالب دی 1394
 
درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ : رضا عقیلی
نویسندگان
جستجو

آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
خاطرات جنگ




                                                                                                             البته باید جمله بهتری عنوان کنم ( چه زود فراموشمان کردند ).! بله زمانی که رزمندگان از پشت میز تحصیل برای حفاظت از کیان خاک پاکمان درس را رها کردند وبر تمام آرزوهای  آینده خود خط ابطال کشیدند تا کشوری آزاد داشته باشند ، هرگز فکر نمی کردند که چنین روزگاری سخت را برای خود و دیگر همرزمانشان به ارمغان بیاورند و روزی باید شرمنده اهل و عیال و متلک گویی های بعضی از جاهلان نادان در کوچه و بازار شوند ؟ که اگر شما نمی رفتید جبهه و اگر و اماهای دیگر وووووو؟ ما الان چنان بودیم و ما الان فلان بودیم. هرچند که حرفهایشان غیر منطق است و جو ... آن زمان را نمی توانند درک کنند که ما بچه محصل ها ،کارگرها ، کارمندهای ادارات ، برادران روستایی ، شهری ،کشاورزان زحمتکش .عشایرهای عزیز . آنزمان با چه شوق و اشتیاقی و با چه آرزوهایی پا در جبهه های پر خطر میگذاشتیم و هیچ چیزی جلودارمان نبود. تنها فکری که داشتیم فقط آزادی و پیشرفت کشور عزیزمان ایران بود که الحمدالله میسر شد و طولی نکشید که جوانان پر شور و با اشتیاق وطنمان دست به ابتکارهایی زدند که دشمنان ما در خواب شب شان هم نمی دیدند که جوانان خلاق ما چنین هنرهایی داشته باشند و با ساختن سلاحهای جنگی از موشک گرفته تا ناو  و زیر دریایی و سلاحهای دوربرد، چنان پیشرفتی بدست آورند که باعث وحشت کشورهای ابر قدرت جهان شده است و این پیشرفت را باید مدیون رزمندگانی دانست که از پشت میز تحصیل خون خود را تقدیم به ملت و کشور خود کردند ؟ آیا جواب این همه رشادت و از خود گذشتگی ،این نا ملایمت ها می باشد ؟ آیا جواب آن نوجوانان و جوانانی که ازپیشرفتهای زندگی خود دست کشیدند را باید با این همه آذار و اذیت داد و یعنی این عزیزان هیچ سهمی از پیروزیها و فناوریای روز را ندارند ؟

دوستان و برادران عزیز . اینجاست که باید گفت چه زود ما را فراموش کردند ؟ آیا سهم جانبازان زیر25درصددرکمسیون پزشکی بعد از گذشت بیش از 30سال کاهش درصد جانبازی است؟  آن جانبازان اعصاب روان و جانبازان شیمیایی وووو؟ چرا هیچ مسئولی برای فریادهای این عزیزان اقدامی نمی کنند و هر حمایتی هم که انجام می شود بیشتر در حد شعار است و نه در انجام آن؟ اینک قضاوت را با وجدانهایشان تنها میگذارم تا کمی اندیشه کنند و اگر فرصت مجالشان می دهد کمی در خلوت با خدای خویش وجدانشان را بیدار کنند و شاید که روزی در آینده نزدیک تا هنوز زنده هستیم سعادت جانبازان را شاهد باشیم و کمی هم جانبازان طعم خوش زندگی را بچشند هر چند که این طعم خوش زندگی حق مسلم ماست ؟ نه عده ای ترسو و بزدل که زمان جنگ به کشورهای بیگانه پناه بردند و بعد از پیروزی و سروسامان گرفتن کشور برگشتند و میزهای ادارات را تصاحب کردند و کم کم آنقدر اشرافیت را ترویج دادند و ادارات را دردست گرفتند که الان شاهد هزاران میلیارد اختلاس و کلاهبرداری هستیم ؟ اما چه زود فراموشمان کردن که نباید این کار اتفاق می افتاد ؟





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


شنبه 12 دی 1394 :: نویسنده : رضا عقیلی
نظرات ()